Το είδος μας δεν γεννήθηκε μέσα στο τσιμέντο ,αλλά μέσα σε αγρια δάση και λιβάδεια. Τα μάτια μας εξελίχθηκαν για να διακρίνουν τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στις χρυσαφένιες, πρασινωπές και καφεκόκκινες αποχρώσεις των ωρίμων καρπών και των φύλλων και όχι για να αγναντεύουν το γκρίζο των πόλεων.

Όλη η ομάδα στην κορυφογραμμή του ΚοκκινόλακουΑπόγευμα Σαββάτου και εμείς κατευθυνόμαστε προς το ορεινό όγκο του Κοκκινόλακου και συγκεκριμένα στην καταπράσινη Μεσούντα. Αφού κάνουμε μια βόλτα στο χωριό στήνουμε τις σκηνές μας προκαλώντας το ενδιαφέρον των μικρών κατοίκων του χωριού. 

Η αναχώρηση μας γίνεται στις 6 το πρωί από την πλατεία του χωριού και το πρώτο φως της ημέρας μας βρίσκει να μπαίνουμε στο μονοπάτι που θα μας οδηγήσει στο καταπράσινο φαράγγι του Φάγγου. Το μονοπάτι κινείται πάνω από της όχθη του Αχελώου χαρίζοντας πανέμορφες εικόνες και μερικά τεχνικά περάσματα. Σύντομα φτάνουμε στο σημείο που βρίσκεται το μνημείο του Άρη Βελουχιώτη όπου και ξεκουραζόμαστε. 

 

Στο φαράγγι του Φάγγου

Στη συνέχεια μας περιμένει μια από τις πιο κοπιαστικές αναβάσεις των ελληνικών βουνών...από τα 650 θα βρεθούμε κοντά στα 1800 μέσα σε 4 περίπου ώρες. Το μονοπάτι μας ανεβάζει μέσα από πυκνό δάσος σχεδόν "καρφί". Στις στάσεις που κάνουμε στα ξέφωτα έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε το Χαντζή, το Κάστρο και καθώς το υψόμετρο αυξάνεται το Όρνιο και το Αυγό Τρικάλων. Μόλις βγούμε στα υποαλπικά λιβάδια μας καλωσορίζει το γάβγισμα των τσοπανόσκυλων από την απέναντι πλαγιά.  

Η διαδρομή μας πλέον τραβερσάρει σε πλαγιά ενώ εμείς συνεχίζουμε να κερδίζουμε υψόμετρο μέχρι που φτάνουμε στη κορυφογραμμή. Εκεί μας δροσίζει ένα ευχάριστο αεράκι και εμείς κάνουμε μια στάση για να απολαύσουμε τη θέα προς την Κοιλάδα του Αχελώου, τα Όρη Βάλτου και τα Τζουμέρκα. Η πεζοπορία μας συνεχίζεται στην κορυφογραμμή η οποία δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες και προσφέρει πανοραμική θέα στη γύρω περιοχή. 

Στην κορυφογραμμή του Κοκκινόλακου

Μετά από περίπου 8 ώρες φτάνουμε πάνω από τη Μονή Σέλτσου και αφού ξεκουραστούμε και θαυμάσουμε για τελευταία φορά το πεταλοειδές σχήμα του Κοκκινόλακου κατευθυνόμαστε προς τα κάτω. Εδώ βρίσκουμε τα σημάδια που πριν κάποια χρόνια είχε τοποθετήσει ο σύλλογός μας και τα ακολουθούμε. Η κατάβαση για τους λιγότερο έμπειρους παρουσιάζει τεχνικές δυσκολίες ενώ προς το τέλος της διαδρομής το παλιό μονοπάτι έχει κλείσει από φτέρες δυσχεραίνοντας την πορεία μας. 

Μετά από περίπου 13 ώρες πορείας βρισκόμαστε στη Μονή Σέλτσου όπου μας περιμένει ο πρόεδρος της Αδελφότητας Πηγιωτών Άρτας, κύριος Χρήστος Καπερόνης. Αφού κάνουμε μια επίσκεψη στη Μονή μεταφερόμαστε με αγροτικά οχήματα στο Χωριό Πηγές και στη συνέχεια στη Μεσούντα.

Μια γεμάτη ορειβατική εξόρμηση που έδωσε την ευκαιρία στα νέα μέλη να γνωρίσουν την ομορφιά του Κοκκινόλακου και στα παλιά να την ξαναθυμηθούν. 

Στην κορυφογραμμή του ΚοκκινόλακουΑρχίζοντας την κατάβαση

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον κύριο Τάσο Μήτσιο για τις πληροφορίες της διαδρομής που μας έδωσε, το ορειβατικό τμήμα της ΕΥΔΑΠ  για την εθελοντική εργασία που έχει προσφέρει στα μονοπάτια του Κοκκινόλακου και τον κύριο Χρήστο Καπερόνη πρόεδρο της Αδελφότητας Πηγιωτών Άρτας για την ξενάγηση στη Μονή Σέλτσου και την οργάνωση της μεταφοράς μας με τα αγροτικά οχήματα.

Κατεβάστε το αρχείο εδώ.