Το είδος μας δεν γεννήθηκε μέσα στο τσιμέντο ,αλλά μέσα σε αγρια δάση και λιβάδεια. Τα μάτια μας εξελίχθηκαν για να διακρίνουν τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στις χρυσαφένιες, πρασινωπές και καφεκόκκινες αποχρώσεις των ωρίμων καρπών και των φύλλων και όχι για να αγναντεύουν το γκρίζο των πόλεων.


Στην ψηλότερη κορυφή των Τζουμέρκων, 30 ορειβάτες από Άρτα και Πρέβεζα θαύμασαν την αυγουστιάτικη πανσέληνο και την εντυπωσιακή ανατολή του ηλίου.

Η ανάβασή μας ξεκινάει από το εκκλησάκι του προφήτη Ηλία και μετά από σύντομη ανάβαση φτάνουμε στο καταφύγιο Καταρράκτη. Εκεί με αγωνία περιμένουμε να διαλυθούν τα σύννεφα και να δούμε την ανατολή της σελήνης. Και όντως ο καιρός ανοίγει και εμείς θαυμάζουμε το ολόγιομο φεγγάρι να ανατέλλει πίσω από τα Τζουμέρκα. 

 Αφού ξεκουραστούμε για λίγες ώρες ξεκινάμε την ανάβαση για την κορυφή. Το φως του φεγγαριού είναι τόσο δυνατό που δεν χρειάζεται να ανάψουμε τους φακούς μας!! Φτάνουμε στο Σχισμένο Λιθάρι και από εκεί κινούμαστε στην κορυφογραμμή μέχρι την κορυφή, ενώ με μεγάλη χαρά διαπιστώνουμε πως τα αντιαισθητικά και επικίνδυνα συρματόσχοινα που είχαν τοποθετηθεί απομακρύνθηκαν. 

Είμαστε πλέον στην κορυφή και αφού ντυθούμε για να προστατευτούμε από τον αέρα περιμένουμε την ανατολή του ηλίου. Σύντομα ο ήλιος ανατέλλει πίσω από τα Άγραφα βάφοντας τον ουρανό με υπέροχα χρώματα. Εμείς παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής και ανανεώνουμε το ραντεβού μας με την πανσέληνο του Αυγούστου για του χρόνου.