Το είδος μας δεν γεννήθηκε μέσα στο τσιμέντο ,αλλά μέσα σε αγρια δάση και λιβάδεια. Τα μάτια μας εξελίχθηκαν για να διακρίνουν τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στις χρυσαφένιες, πρασινωπές και καφεκόκκινες αποχρώσεις των ωρίμων καρπών και των φύλλων και όχι για να αγναντεύουν το γκρίζο των πόλεων.

Η άνοιξη είναι μια από τις πιο όμορφες εποχές για να απολαύσει κανείς την ορειβασία και πόσο μάλιστα στο Γράμμο που εκτός από την πανοραμική θέα στα επιβλητικά ορεινά συγκροτήματα ενθουσιάζει τον πεζοπόρο με τις εναλλαγές εικόνας και φυσικού τοπίου. 

Η διαδρομή μας ξεκινάει από το Πληκάτι και κινούμαστε σε αρκετά ανηφορικό μονοπάτι το οποίο θα μας οδηγήσει στην κορυφογραμμή. Γύρω μας δεσπόζουν κωνοφόρα και οξιές ενώ μικρά αγριολούλουδα στολίζουν με τα χρώματά τους το νεόφυτο πράσινο χορτάρι. Νερά κυλάνε δίπλα μας σχηματίζοντας καταρράκτες και κάνουν την ανηφόρα λίγο πιο ευχάριστη.

Βγαίνοντας στην πολυπόθητη κορυφογραμμή απολαμβάνουμε την ομορφιά του Γράμμου σε όλο της το μεγαλείο. Το μάτι μας ταξιδεύει στις ψηλές κορυφές Τσούκα Πετσίκ, Περήφανο, Μαύρη Πέτρα αλλά και σε όλο του το ανάπτυγμα μέχρι το Γκόλιο και το Κάμενικ. Η άπνοια που υπήρχε στην ανάβαση έχει αντικατασταθεί από αέρα που ορισμένες στιγμές γίνεται αρκετά δυσάρεστος και θα μας συντροφεύσει στο μεγαλύτερο μέρος της διάσχισής μας.

Φτάνοντας στην κορυφογραμμή αντικρίζουμε τα πρώτα ορύγματα από τον εμφύλιο που αντάμα με τον αέρα θα παραμείνουν πιστοί σύντροφοί μας στην πορεία μας. Άλλοτε πιο βαθιά και πιο καλογραμμένα άλλοτε ρηχά και κατεστραμμένα, με διάσπαρτα αμπριά αλλά και μικρές πολιτείες σε στρατηγικά σημεία παραμένουν αιώνιοι μάρτυρες του εμφυλίου πολέμου. 

Η διάσχιση της κορυφογραμμής του Γράμμου διακρίνεται από έντονες εναλλαγές οι οποίες δεν "κουράζουν" τον ορειβάτη. Όσο βρισκόμαστε σε μεγάλα υψόμετρα κυριαρχούν αλπικά λιβάδια όπου σε απάνεμα σημεία έχουν αρχίσει να φυτρώνουν κρόκοι, πρίμουλες και άλλα αλπικά λουλούδια. Καθώς προχωράμε τα πράγματα γίνονται πιο άγρια, η κορυφογραμμή πιο στενή και πετρώδης επιζητώντας την αμέριστη προσοχή μας και δοκιμάζοντας τις ικανότητές μας. Καθώς κατεβαίνουμε σε χαμηλότερο υψόμετρο η κορυφογραμμή του γεμίζει με πυκνό δάσος οξιάς με καταπράσινα καινούρια φύλλα το οποίο καμιά φορά δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε. 

Φτάνοντας πάνω από το Ασημοχώρι η πορεία μας γίνεται καθοδική και με κατεύθυνση προς το χωριό. Διασχίζουμε δάσος οξιάς διάσπαρτο με μικρά λιβαδάκια γεμάτα ορχιδέες οι οποίες σφραγίζουν με τον καλύτερο τρόπο το τέλος της μαγευτικής μας εξόρμησης στο Γράμμο. Κουρασμένοι μεν ευχαριστημένοι και γεμάτοι εικόνες δε κατεβαίνουμε τον χωματόδρομο που οδηγεί στο Ασημοχώρι για να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής.

Δείτε τη διάσχιση Ασημοχώρι - Πυρσόγιαννη εδώ.