Το είδος μας δεν γεννήθηκε μέσα στο τσιμέντο ,αλλά μέσα σε αγρια δάση και λιβάδεια. Τα μάτια μας εξελίχθηκαν για να διακρίνουν τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στις χρυσαφένιες, πρασινωπές και καφεκόκκινες αποχρώσεις των ωρίμων καρπών και των φύλλων και όχι για να αγναντεύουν το γκρίζο των πόλεων.

Η ανάβαση από το λούκι του Μύτικα

 

 

Το απόγευμα του Σαββάτου μετά την απαραίτητη ξεκούραση μια μικρή ομάδα ξεκινάει για να ανέβει στην υψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, τον Μύτικα ή Πάνθεον (2.917μ). Αφού περνάμε κάτω από το θρόνο του Δία κινούμαστε για λίγο στα “ζωνάρια” και αντικρίζουμε το περίφημο Λούκι του Μύτικα, ένα αναρριχητικό ανέβασμα που δεν προτείνεται για αρχάριους ή για υψοφοβικούς! Οπλισμένοι με το απαραίτητο θάρρος ξεκινάμε αυτή την μικρή αλλά δύσκολη ανάβαση η οποία όμως, θα μας ανταμείψει πλουσιοπάροχα προσφέροντας κάποια μαθήματα ταπεινότητας και δίνοντάς μας τη δυνατότητα να υπερβούμε τα όρια μας, πνευματικά και σωματικά. Τα συναισθήματα που σε πλημμυρίζουν όταν επιτέλους φτάνεις στην κορυφή είναι δύσκολο να περιγραφούν έτσι απλά σε λέξεις. Στην κορυφή νιώθεις την απόλυτη μαγεία του βουνού και αισθάνεσαι σαν ένα αόρατο πεδίο να σε σκεπάζει και να μην σε αφήνει να φύγεις. Η κατάβαση γίνεται πάλι από το Λούκι και ήταν πιο χρονοβόρα και απαιτητική από την ανάβαση. Παίρνοντας πάλι το μονοπάτι για το καταφύγιο κάτω από το αχνό φως του ηλιοβασιλέματος σταματάμε λίγο για να χαζέψουμε τα Καζάνια από τη θέση Πόρτες, μια περιοχή παράξενα όμορφη. Η καλοκαιρινή πανσέληνος ήρθε σαν επιστέγασμα μιας υπέροχης μέρας που θα την θυμόμαστε για πάντα!

Η επόμενη μέρα μας βρίσκει να χαζεύουμε το Στεφάνι, το οποίο λούζει το πρώτο φως της ημέρας και ήταν ένας πολύ καλός οιωνός για την εξόρμησή μας. Οι δύο ομάδες ξεκινούν από το καταφύγιο, η μία προς το καταφύγιο Σπήλιος Αγαπητός και η άλλη προς την κορυφή Σκολιό (2.911μ), από τα ζωνάρια του Μύτικα και στη συνέχεια κατάβαση προς το καταφύγιο και έπειτα προς τη θέση Πριόνια. Στην αρχή του μονοπατιού, το οποίο περνάει κάτω από το Στεφάνι και δίπλα από το Λούκι του Μύτικα είχαμε την ευκαιρία να δούμε αγριόγιδα, πλήρως προσαρμοσμένα στην ανθρώπινη παρουσία. Τα Ζωνάρια του Μύτικα είναι μια πανέμορφη διαδρομή. Το μονοπάτι είναι εύκολο, η θέα υπέροχη και έχεις την ευκαιρία κοιτώντας πίσω σου να δεις τα «μυτάκια» που σχηματίζουν την ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας. Βεβαίως, το μονοπάτι μετά από ένα σημείο γίνεται ανηφορικό και χρειάζεται λίγο προσπάθεια αλλά σε αποζημιώνει όταν αρχίσεις να βλέπεις στα δεξιά σου τον Μύτικα, την Κακόσκαλα που ενώνει τον Μύτικα με τη Σκάλα.


Το πέρασμα του ΓιόσουΤο Στεφάνι λουσμένο στο πρώτο πρωινό φωςΣκάλα, Μύτικας και Στεφάνι

Αφήνουμε πίσω μας τη Σκάλα(2.866μ) και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε βλέποντας στα δεξιά πεντακάθαρα το Μύτικα και το Στεφάνι, από κάτω τα Μεγάλα Καζάνια και ευθεία την κορυφή Σκολιό. Η κορυφή ήταν γύρω στη μισή ώρα και φθάνοντας η ψυχική ανάταση που πήραμε ήταν από τα καλύτερα συναισθήματα που μπορείς να νιώσεις.

Βγάζοντας τις καθιερωμένες φωτογραφίες, αφήσαμε το Σκολιό και αρχίσαμε το μονοπάτι προς το καταφύγιο. Κατά την κατάβασή μας είχαμε την τύχη και την τιμή να παρακολουθήσουμε την προσπάθεια των πρώτων αθλητών του Faethon Olympus Marathon που με αφετηρία τον Ελασσόνα ανεβαίνει μέχρι τα 2.911μ στην κορυφή Σκολιό. Είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική δύναμη των αθλητών που ανέβαιναν το απότομο αυτό μονοπάτι και να αποτελέσουμε μέρος της προσπάθειάς τους. Συνεχίσαμε την κατάβασή μας και αφήνοντας πίσω μας το αλπικό τοπίο μπαίνουμε σε δάσος γεμάτο με ρόμπολο ενώ στο βάθος φαίνεται το περίφημο φαράγγι του Ενιπέα και στο αριστερό χέρι η ράχη Γομαροστάλι, ίσως η πιο σύντομη διαδρομή για να ανέβει κανείς από τα Πριόνια στο Οροπέδιο. Στο δάσος, κατεβαίνοντας, συναντάμε ορχιδέες, τσάι ολύμπου, αγριοφράουλες και σμέουρα. Το τελευταίο μέρος της διαδρομής ξεκινάει από το καταφύγιο Σπήλιος Αγαπητός και φτάνει μέσα από το δάσος της σιωπής στη θέση Πριόνια (1.100μ), όπου μας περιμένουν τα αυτοκίνητα για να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Η διαδρομή περνάει μέσα από εντυπωσιακό δάσος με οξιές και είναι ιδιαίτερα κατηφορική. Φθάνοντας στα Πριόνια βουτάμε τα πόδια μας στον Ενιπέα και ξεκινάμε για Λιτόχωρο.
Τα ζωνάρια και τα "μυτάκια" του ΜύτικαΗ ομάδα στο ΣκολιόΑγριόγιδα

To ταξίδι μας φτάνει κάπου εδώ στο τέλος του. Ο Όλυμπος, αυτός ο άγριος αλλά και όμορφος ταυτόχρονα γίγαντας, μας άφησε να δούμε λίγα από τα μυστικά του. Τα συναισθήματα που γεμίσαμε τις καρδιές μας είναι τόσο έντονα που θα μας ακολουθούν για πάντα. Οι εικόνες του βουνού , η γαλήνη του τοπίου, το δέος της ιστορίας του θα μείνουν ανεξίτηλα μέσα μας. Τελικά, κατάλαβα τι εννοούσε ο Καβάφης όταν έλεγε πως σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι.

programma

Στατιστικά

Εμφανίσεις Άρθρων
802490

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 35 επισκέπτες και κανένα μέλος