Ανεβαίνοντας προς την κορυφή και πίσω τα ΚομμέναΗ πρώτη εξόρμηση του Μαΐου έχει χαρακτήρα διημέρου με σημείο συνάντησης και διαμονής το ορειβατικό καταφύγιο Μελισσουργών. Ο αριθμός των επισκεπτών, στην περιοχή μεγάλος, καθώς η 1η Μαΐου δημιουργεί ένα τριήμερο οργανωμένων εξορμήσεων για τους λάτρεις του βουνού. Στο μοτίβο αυτό και ο ορειβατικός Άρτας, με προσέλευση από το βράδυ του Σαββάτου, όρισε σημείο έναρξης της διαδρομής την πηγή Αγκάθι.

  Παρά τον αισθητό ερχομό της άνοιξης που βιώνουμε τις τελευταίες εβδομάδες, οι κορυφές των Τζουμέρκων ακολουθούν με τον δικό τους, πιο αργό ρυθμό, τη μεταβολή της θερμοκρασίας. Για την συγκεκριμένη διαδρομή θεωρήθηκε καλή η ύπαρξη κραμπόν-πιολέ ανάμεσα στον υπόλοιπο εξοπλισμό, τα οποία όμως δεν χρησιμοποιήθηκαν καθώς το χιόνι δεν ήταν πλέον παγωμένο και η ποιότητά του κρίθηκε καλή και βοήθησε στη συγκεκριμένη ανάβαση.

Θαυμάζοντας τους καταρράκτεςΚάνοντας μια στάση για ξεκούραση και για να θαυμάσουμε το Αυτί και τον Κριάκουρα.Η τελευταία ανηφόρα πριν την κορυφή.
  Ξεκινάμε, λοιπόν, από την πηγή Αγκάθι ανηφορίζουμε για το πρώτο διακριτό πέρασμα που είναι η στάνη Κολιοπάνου και έπειτα συνεχίζουμε από τη θέση Μπαλτενέσι. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει δυσκολία, παρά μια αίσθηση περιπάτου αφού συνοδευόμαστε από τον ήχο του νερού που κατεβαίνει τις πλαγιές και στη θέα μας βλέπουμε πολλούς μικρούς καταρράκτες, κάποιοι από τους οποίους είναι κρεμαστοί, σε ψηλότερα σημεία του βουνού. Ο δρόμος προς την κορυφή γίνεται πιο απαιτητικός αφού η κλίση της πλαγιάς αυξάνει και τα βήματά μας εναλλάσσονται μεταξύ χιονιού και του δύσβατου εδάφους του βουνού. Πίσω μας υψώνονται ο Σταυρός και το βουνό 1060 ενώ πιο πίσω ξεπροβάλει η Κακαρδίτσα, στα αριστερά μας φαίνεται καθαρά ο Κρυάκουρας. Η μέρα είναι ηλιόλουστη, ο ουρανός καθαρός και ελπίζουμε ότι στην κορυφή η διαύγεια θα μας επιτρέψει τη θέα του Ολύμπου.

Στην κορυφή με θέα τον ΑμβρακικόΌπως φαίνεται το Καταφίδι από την κορυφή
  Η ανάβαση συνεχίζεται σχεδόν χωρίς διαλείμματα με καθαρό προσανατολισμό την κορυφή με την οποία όμως δεν υπάρχει οπτική επαφή. Φτάνουμε λίγο κάτω από την κορυφή και βλέπουμε από πάνω μας να σχηματίζονται πολλές κορνίζες. Προχωράμε γρήγορα για να απομακρυνθούμε από τυχόν πτώση τους. Λίγο πριν την κατάκτηση της κορυφής η κλίση ομαλοποιείται και τα βήματα στο χιόνι δίνουν ευχαρίστηση παιχνιδιού. Ουσιαστικά η Μπρέσιανη δεν είναι μια κορυφή με την "κλασσική" έννοια, είναι ένα αλπικό οροπέδιο στους ντόπιους γνωστό και με το όνομα Πλάκα.

Η "χωναυγιά" μέσα από την οποία κατεβήκαμε
  Η θέα των γύρω κορυφών είναι υπέροχη. Το χιόνι της εποχής αυτής δημιουργεί μοναδική ομορφιά στα βουνά. Το βλέμα μας φτάνει πολύ μακριά μέχρι τον χιονοσκέπαστο Όλυμπο και πιο κοντά μας βλέπουμε το Χαντζή, τα Άγραφα, την Καλιακούδα, την Τύμφη, τον Σμόλικα, τη Νεμέρτσικα, τον Τόμαρο και τον Γκορίλα. Κινούμαστε προς το δυτικό άκρο του οροπεδίου από όπου έχουμε μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία της γνωστή κορυφής Καταφίδι, ενώ από κάτω μας φαίνεται η Ρόκα. Η μέρα είναι όμορφη και ζεστή και η κορυφή απαιτεί στάση για ξεκούραση, κολατσιό και προετοιμασία για κατάβαση.


  Για να αποφύγουμε την απότομη κατάβαση αποφασίζουμε να κινηθούμε πάνω στην κορυφογραμμή προς τις κορυφές Κομμένα και από εκεί μέσα από μια "χωναβιά" αρχίζουμε την κατάβασή μας. Ολόκληρη η πλαγιά γίνεται για τους πολλούς μια τεράστια τσουλήθρα ενώ άλλοι εξασκούνται στο γνωστό ποδοσκί. Ο ένας μετά τον άλλον γλιστράμε στο χιόνι και φτιάχνουμε τα δικά μας περάσματα στο χιόνι. Η κατάβασή μας είναι ευχάριστη και γρήγορη και σύντομα φτάνουμε στην αρχή ενός καταρράκτη. Αφού ξεδιψάσουμε στα κρύα του νερά , ξεκουραζόμαστε για λίγο για να απολαύσουμε την ηρεμία και την ομορφιά της φύσης. Μόνη παραφωνία τα σκουπίδια (κονσέρβες, σακούλες, κάλυκες) με τα οποία κάποιοι αποφάσισαν να διακοσμήσουν το τοπίο. Από εκεί και πέρα το χιόνι λιγοστεύει και σύντομα φτάνουμε και πάλι στο δρόμο που είχαμε πάρει το πρωί. Μετά από 9 ώρες πορείας βρισκόμαστε και πάλι στα αυτοκίνητά μας.