Προς τη σκάλα Σταμάτη με θέα τη ΡόκαΗ προγραμματισμένη εκδρομή του συλλόγου στα τέλη του Ιούνη μας φέρνει στα βουνά της περιοχής μας και πιο συγκεκριμένα στον επιβλητικό ορεινό όγκο των Τζουμέρκων. Ξεφεύγοντας λίγο από το θέμα θα ήθελα να παρενθέσω τα αποτελέσματα της αναζήτησης μου σχετικά με την ονομασία των Τζουμέρκων. Η ονομασία του βουνού για κάποιους είναι μια σύνθεση των λέξεων τζούμα (βουνό) και της ομηρικής λέξης έρκος δηλαδή προπύργιο. Πιο πιθανή όμως είναι η άποψη του Vasmer ότι προέρχεται από τη σλαβική λέξη για τον ελλέβορο.

Μία άλλη διχογνωμία που υπάρχει σχετικά με τα Τζουμέρκα είναι για το τι αυτά περιλαμβάνουν. Κατά μία εκδοχή χωρίζονται σε Βόρεια Τζουμέρκα με κύριες κορυφές : Κακαρδίτσα (2429) Καταραχιάς (2.299μ), Χίλια εξήντα (2.253μ), Τσούμα Πλαστάρι (2.188μ) , Κρυάκουρας (2.100μ), Φούρκα (2.100μ), Καταφύγι (2098.) και Βαρικό (2.007μ). Χωρίζεται από τον Λάκμο από τα ρέματα Νέγκρη και Μονοδέντρι ενώ ενώνεται με αυτόν με τον αυχένα Μπάρο. Από το νοτιότερο τμήμα των Τζουμέρκων χωρίζεται από το Μελισσουργιώτικο ρέμα. Εκτός του βόρειου τμήματος υπάρχει και το νότιο τμήμα του βουνού που ορίζεται δυτικά από την κοιλάδα του Αράχθου, ανατολικά από τον Αχελώο, στα βορειοανατολικά χωρίζεται από την Κακαρδίτσα από το Μελισσουργιώτικο ποτάμι, και νότια συνδέεται με τα Όρη Βάλτου. Η υψηλότερη κορυφή του είναι το Καταφύδι με υψόμετρο 2.393 μ. Άλλες ψηλές κορυφές είναι οι: Στρογγούλα (2.107μ), Γερακοβούνι (2.211μ), Αγκάθι (2.392μ) και Σκλάβα (2.067 μ).

Μία άλλη εκδοχή θεωρεί την Κακαρδίτσα και τα Τζουμέρκα ως δύο διαφορετικούς ορεινούς όγκους, ενώ μια πιο ελεύθερη άποψη θεωρεί κάθε κορυφή και διαφορετικό βουνό. Χωρίς να υπάρχει μια απόλυτη αλήθεια γύρω από το θέμα απλά παραθέτω τις διαφορετικές εκδοχές. Στο κάτω- κάτω τα σύνορα και τα όρια είναι ανθρώπινες επινοήσεις και τίποτε περισσότερο.

Στο βάθος το Καταφίδι

Ξεκινάμε από την Άρτα το πρωί της Κυριακής με κατεύθυνση το χωριό Καταρράκτη. Έπειτα από 1 ώρα και κάτι δρόμο φτάνουμε στο χωριό. Απέναντί μας στέκονται αγέρωχα τα Τζουμέρκα και η διαδρομή που θα ακολουθήσαμε. Σε μόλις 5 λεπτά από το χωριό υπάρχει το τουριστικό περίπτερο από όπου αρχίσαμε να ανεβαίνουμε. Η ανάβαση είναι μεγάλη και απαιτητική. Μετά από καμιά ώρα φτάνουμε στο πρώτο εμπόδιο, στο ρέμα που καταλήγει να γίνει ένας από τους ομώνυμους καταρράκτες. Με ιδιαίτερη προσοχή περνάμε απέναντι αφού βγάλουμε πρώτα τα παπούτσια μας για να μην βραχούμε. Το ανηφορικό μας ταξίδι καλά κρατεί αλλά η ομάδα είναι αποφασισμένη και γεμάτη θετική ενέργεια για να φτάσει και να δει την διάσημη Σκάλα Σταμάτη. Το μόνο παρήγορο στην ανηφόρα ήταν η σκιά αλλά και η απίστευτη θέα με το βλέμμα σου να θαυμάζει όλη τη γύρω περιοχή και ο ορίζοντας να σταματά μόνο στην όψη της επιβλητικής κορυφής Καταφίδι.

Έτσι φτάνουμε μια στενωπό που δημιουργείται από δύο βράχους και από όπου ξεκινάει το μονοπάτι που λέγεται Σκάλα Σταμάτη. Πρόκειται για ένα μονοπάτι που πραγματικά είναι εφάμιλλο της φήμης του. Δυσδιάκριτο, δύσβατο με γκρέμια που σου κόβουν την ανάσα, η Σκάλα από την πρώτη της ματιά σε μαγεύει. Αισθάνεσαι δέος και ευχαρίστηση που περνάς ένα μονοπάτι που στέκει στο πουθενά, ένα μονοπάτι που χρησιμοποιούσαν οι βοσκοί μέχρι πριν από λίγα χρόνια για να μεταφέρουν τα ζώα τους. Είναι πραγματικά μια μαγική γραμμή, ένα σύρμα πάνω στις πλαγιές των Τζουμέρκων. Ενώ από μακριά φαίνεται και δε φαίνεται σαν μια γραμμή στην ουσία το μονοπάτι είναι αρκετά φαρδύ για να το περπατήσει κανείς. Θυμάμαι ακόμα και τώρα το Καταφίδι με την χαρακτηριστική πυραμίδα του να στέκεται πίσω μου αλλά και την κορυφή της Ρόκας να φαίνεται στο βάθος.

Η είσοδος στη σκάλα ΣταμάτηΗ σκάλα Σταμάτη

Αφού περάσουμε τη Σκάλα Σταμάτη (η οποία τελειώνει κάτω από το οροπέδιο της Μπρέσιανης) συνεχίζουμε πάνω στο "μετέωρο" σύρμα σχεδόν μέχρι τη Ρόκα. Εκεί υπάρχει ένα ανηφορικό μονοπάτι που βγάζει στην κορυφογραμμή δίπλα από έναν θεόρατο κούκο-φύλακα του περάσματος για τους Μελισσουργούς. Και αυτή η ανάβαση γίνεται υπό σκιά στο μεγαλύτερο σημείο της και θαυμάζουμε τη βλάστηση και τα διάφορα άνθη που υπάρχουν διάσπαρτα εδώ και εκεί. Από το σημείο αυτό μπορούμε να αντικρίσουμε την κοιλάδα των Μελισσουργών καθώς και το 1060, τον Κρυάκουρα, την Κακαρδίτσα και το Περιστέρι.

Η κατάβαση δεν ήταν και η πιο ευχάριστη αφού η σάρα που υπάρχει σε αναγκάζει να είσαι ιδιαίτερα προσεχτικός. Όμως, ακόμα και στην κατάβαση μπορεί το βλέμμα σου να ατενίσει το Γερακοβούνι, μια πολύ εντυπωσιακή κορυφή να ορθώνεται από πάνω σου. Μετά από αρκετή ώρα φτάνουμε στην πηγή με την ονομασία Αγκάθι και το ιδιαίτερα παγωμένο νερό όπου περιμέναμε το αγροτικό να μας παραλάβει και να μας πάει μέχρι στον Καταρράκτη. Μετά από 9 περίπου ώρες η εξόρμηση μας έχει φτάσει, δυστυχώς, στο τέλος της.

Κατεβαίνοντας προς τους Μελισσουργούς και πίσω το ΓερακοβούνιLilium carnolicum (αρκετά σπάνιο σε κίτρινο, συνήθως το συναντάμε σε πορτοκαλί)

Eν κατακλείδι η εκδρομή αυτή ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να γνωρίσουμε τον τόπο μας και τα βουνά που μας περιβάλουν. Να δούμε σε μικρή κλίμακα πως ο κόσμος στο παρελθόν ζούσε αξιοποιώντας κάθε τι που του έδινε το περιβάλλον του και προσαρμόζοντας την καθημερινότητά του σ’ αυτό. Να δούμε απίστευτης ομορφιάς τόπους, πανέμορφα άνθη στα δεξιά και στα αριστερά των μονοπατιών. Πιστεύω πως κάθε εξόρμηση στο φυσικό περιβάλλον είναι μια απίστευτη ευκαιρία για εμάς να έρθουμε σε επαφή και να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας.